Drie Generaties onder één dak
Drie generaties die elkaar bijna dagelijks ontmoeten op het werk – het is niet alledaags. Voor Bertha, haar dochter Lucienne en kleindochter Shana is dat geen toeval, maar een dagelijkse realiteit in Huis Sterre.
Bertha woont al enkele jaren in het woonzorgcentrum en voelt zich er intussen helemaal thuis. Wat haar verhaal uniek maakt, is dat haar dochter én kleindochter ook deel uitmaken van het team. Huis Sterre is voor de familie tegelijk een werkplek en een thuis.
Shana werkt al enkele jaren als zorgkundige op woning 2. Met veel betrokkenheid en professionaliteit staat zij dagelijks mee in voor de zorg en het welzijn van de bewoners. Haar mama, Lucienne, vervoegde een jaar geleden het onderhoudsteam, waar zij er mee voor zorgt dat het huis netjes, veilig en aangenaam blijft voor iedereen.
‘We zijn collega’s zoals alle anderen, maar delen tegelijk ook iets extra: een familieband binnen dezelfde muren. Ons verhaal toont dat een woonzorgcentrum meer is dan een plek om te werken of te wonen. Het is een omgeving waar mensen en families elkaar vinden. Voor ons voelt Huis Sterre als een gedeelde thuis.’
Werken én thuis zijn bij Huis August
Wendy Serré, onthaalmedewerker bij Huis August, vertelt hoe bijzonder het is om haar familie dicht bij zich te hebben.
‘Mijn vader en schoonmoeder wonen allebei in Huis August, en daar ben ik heel blij om. Eerst verbleef mijn vader in een woonzorgcentrum dichter bij huis, maar al snel merkten we dat dit toch minder praktisch was dan gedacht.’
‘Omdat ik zelf al de hele dag in een woonzorgcentrum werk, was het soms lastig om ’s avonds nog naar een andere locatie te rijden. Nu voelt alles veel eenvoudiger en warmer aan. Na mijn shift spring ik gemakkelijk even binnen om te zien hoe het met hem gaat of om te vragen of hij nog iets nodig heeft. Daarna kan ik met een gerust hart naar huis vertrekken en mijn dag echt afsluiten.’
‘Ook mijn schoonmoeder woont hier, op woning 1. Samen genieten we regelmatig van de gezellige activiteiten, zoals de BBQ of de Italiaanse avond. Als we in het weekend op bezoek komen zitten we gezellig allemaal samen op de kamer. Het voelt hier echt als één grote thuis voor ons allemaal.’
Zo moeder, zo dochter
Collega Joke Vanhauwere en haar moeder en oud-collega Kris Pieters delen meer dan een familieband: ze werkten jarenlang naast elkaar als psychologe in het psychiatrisch ziekenhuis. Joke is actief in cluster C (Ouderenpsychiatrie), Kris werkte op afdeling Sint-Jan (nu afdeling 1) en is inmiddels vijf jaar met pensioen. Vandaag zet ze zich als vrijwilliger in bij Activering.
De appel valt duidelijk niet ver van de boom. ‘Als kind groeide ik op met twee psychologen als ouders’, vertelt Joke. ‘Met veel passie en enthousiasme spraken ze over hun werk, en dat werkte aanstekelijk voor mij. In het zesde middelbaar maakte ik een eindwerk over KOPP (kinderen van ouders met psychische problemen, red.) en ging ik met mijn klas op bezoek in het psychiatrisch ziekenhuis. Nadien ging ik verder studeren voor psychologe. Vandaag ben ik nog altijd referent voor KOPP en familiebelangen, een thema dat mijn moeder nauw aan het hart lag.’
Kris: ‘Na veertig jaar is het duidelijk hoe belangrijk familie is in de geestelijk gezondheidszorg. Het heeft toch wel een zekere inspanning gekost om tot dit punt te komen. Maar dat is tegelijk ook het boeiende: ik heb grote evoluties mogen meemaken in mijn werk. Het was echt de job van mijn leven.’
Ook Joke vond haar ideale job in Zorggroep Annendael. ‘Ik kende het ziekenhuis al en ook enkele collega-psychologen die wel eens thuis op bezoek kwamen. Daardoor voelde het hier heel vertrouwd aan en vond ik makkelijk mijn weg.’ In het begin rees wel de vraag of moeder en dochter in dezelfde organisatie konden werken. ‘Dat kon’, vertelt Kris, ‘op voorwaarde dat we voldoende gescheiden werkten. En dat is altijd goed gelukt. We hebben nooit in elkaars weg gezeten.’ (lacht) ‘We komen goed overeen,’ zegt Joke, ‘maar op dezelfde afdeling werken zou voor ons minder goed gewerkt hebben. Vandaag vertellen cliënten mij soms dat zij mijn moeder nog als hulpverlener gehad hebben. Mensen weten dat nog wel.’
Sinds enkele jaren is Kris met pensioen. ‘Ik ben heel geïnteresseerd in wat Joke vertelt over het werk, maar ik voel ook dat ik het heb kunnen loslaten’, vertelt ze. Toch blijft haar betrokkenheid groot. In de Samentuin in Diest, waaraan ook cliënten van Activering deelnemen, vond ze een nieuwe invulling. ‘Ik wilde graag actief blijven binnen de organisatie, maar wel met voldoende afstand van mijn vroegere rol als psychologe. In de Samentuin kan ik tuinieren combineren met het begeleiden van personen met een kwetsbaarheid, maar dan vanuit een rol als vrijwilliger. Dat maakt dat er andere verhalen gedeeld worden.’
Joke en Kris delen nog graag hun advies aan collega’s die familie van elkaar zijn. ‘Voel vooral zelf goed aan hoe het voor jou is om samen te werken met je familie. En durf ervoor open te staan wanneer mensen daar last van ondervinden. Toon daar begrip voor, maar laat het geen reden zijn om niet voor een bepaalde job te gaan.’